Black Memories

Black Memories 10 door Tineke Boer
Foto Tineke Boer 

Het is dinsdagavond 3 september 2019. Om iets voor zevenen loop ik theater De Mythe in om de voorstelling Black Memories van dansgezelschap AYA te bekijken. Ik heb alleen het voorproefje kunnen lezen, maar ik had er toen echt al zin in. Ik laat mijn kaartje controleren en zoek een plaats recht voor het podium zodat ik alles goed kan zien. Dan begint de voorstelling. De dansers van het gezelschap stellen zich ieder voor en vertellen iets over zichzelf. Niet iets wat je normaal zou zeggen, maar ze zeggen wat over hun huidskleur, een belangrijk onderwerp in de samenleving van nu. Deze voorstelling gaat namelijk over het slavernijverleden van Nederland. Veel mensen weten er niet veel van en daarom heeft dit dansgezelschap deze voorstelling gemaakt. Om mensen bewust te maken van het verleden en zodat mensen erover gaan praten met elkaar.

Dan begint de band met spelen. Ze waren pas net begonnen en ik vond het toen al gaaf. De muziek is een mix van Urban en Afrikaanse muziek. Heerlijk om naar te luisteren. Het ritme voelde je lettelrijk in je hartkloppen. Toen begonnen ze met dansen, de choreografie was prachtig gedaan. Van een beetje hiphop-achtig afgewisseld met de Afrikaanse manier van dansen. Toen werd er na een minuut of 10 een filmpje aangezet over de zwartepieten-discussie en begonnen de dansers zelf ook met praten over hoe het is om in de samenleving van nu, licht- of donkerder getint te zijn en hoe er tegen je aan gekeken wordt. Het allerbelangrijkste wat ze hiermee wilden zeggen is dat dat in deze tijd en niet meer zou moeten kunnen. Dat op basis van je huidskleur en afkomst je wordt voorgetrokken of achtergesteld en er ook anders naar je wordt gekeken. Ieder mens zou gelijk moeten zijn ongeacht wat.

Ik vond het een heel erg mooie manier hoe ze dit in deze voorstelling hebben verwerkt. Het is een belangrijk onderwerp waar nog steeds te weinig over wordt gepraat. En dat praten met elkaar over dit alles is juist belangrijk. Dat willen zij hiermee stimuleren en dat vind ik knap gedaan, ik heb het er na de voorstelling nog met mijn moeder en een vriendin over gehad. Maar goed nu weer terug naar de voorstelling. Het decor was redelijk simpel, het waren een soort houten platen die waren neergezet en verreden konden worden. Wat heel slim was want zo ging je aandacht juist uit naar alle dansers. Zij waren in vrolijke kleuren gekleed, maar ieder wel andere kleuren zodat ze goed van elkaar te onderscheiden waren, ieder had namelijk net een ander verhaal te vertellen. En dat paste ook goed bij de muziek. De vrolijke ritmische muziek en al die vrolijke kleuren. Ik vond het heel erg tof om te zien dat de een van de muziekkanten op het moment zelf allemaal beats maakte, zelf vond ik dat heel cool en dat maakt ook iedere ervaring anders. De muziek die ze speelden wisselde af van meer met beats naar meer op echt een ritme, het lag er per stuk aan, wat ik goed vind want op die manier onderscheid je ieder verhaal van zich en wordt het ook aangesterkt.

De persoonlijke stukken en de filmpjes ertussen waren heel erg leuk gedaan en speciaal. Ze vertelden ieder hun eigen ervaringen en er werd vergeleken met elkaar ook met de blanke jongen die meespeelde, maar Christine Amagove, die vooral praatte, zei dat je niet moet vergelijken maar dat je juist de overeenkomsten moet zoeken. Dat vond ik heel erg mooi gezegd en het is ook waar. Dat is juist hetgeen wat we moeten doen en praten dat is ook belangrijk.

De choreografie was prachtig gedaan, van heel erg laag op de grond dansen tot springen en in de lucht gooien. Ze lieten goed het mengsel van de verschillende muziek en danssoorten die ze gebruikten zien en hadden daar een fijne balans in gevonden. Iedere danser had ook zijn eigen specialiteit en dat was heel erg leuk om te zien. het moment dat ze gospel gingen zien vond ik prachtig. Echt gaaf om te zien en te horen, de sfeer die het gaf was echt top. Christine Amagove kaartte verschillende problemen aan in de samenleving van nu en op het laatst vroeg ze aan ons, het publiek of wij nog een reactie op de voorstelling wilden geven. Hiermee opende ze het gesprek over dit alles, wat heel erg slim en leuk is gedaan, zo hoorde je het ook van andere mensen hoe ze erover denken en wat ze van de voorstelling vonden. Deze dansvoorstelling is geweldig. Superleuk om te zien, goede muziek, heel erg goed verhaal en dus zeker een aanrader!

Door Lara van der Maas

Davina Michelle ontroerd het publiek

Davina Michelle 1 door Tineke Boer
Foto Tineke Boer 

De muziekindustrie is steeds meer een mannencultuur geworden. Waar zie je tegenwoordig een vrouw op de bühne staan? Laat staan een hele avond vrouwelijke artiesten? Nou, vandaag op het Zeeland nazomerfestival! Eerst kunnen we genieten van Isabel Provoost, vervolgens is Blackbird die het publiek goed warm maakt voor de laatste en afsluitende act Davina Michelle. Stuk voor stuk staan ze haar mannetje of uhm vrouwtje.

Davina is bekend geworden met haar covers. Daar begint ze de avond ook mee. Normaal gezien hou ik niet zo van covers, het oogt ‘goedkoop’ en vaak is het een namaakversie van het origineel. Davina daarentegen is een uitzondering. Ze zingt kraakhelder en heeft een eigen sound. Met haar enthousiasme probeert ze het publiek mee te krijgen. Wanneer ik om mijn heen kijk, lukt dit aardig.

Davina laat de harten smelten
Ze heeft oog voor het publiek dat blijkt wanneer er een jong meisje een hartje komt geven tijdens het optreden, wat er daarna gebeurt is geweldig. Ze nodigt het meisje uit op het podium en zingen samen een stuk van een liedje. Bij de cover van Pink wordt iedereen gevraagd om “schouder aan schouder” te staan. De boodschap van Pink en Davina is dan ook, je hebt elkaar nodig om zaken te bereiken. Wanneer iemand alleen staat vraagt Davina of hij aan mag sluiten bij een onbekende buurvrouw. Zo leren we vandaag ook nog netwerken dankzij haar.

Eigen songs
Natuurlijk heeft Davina ook eigen songs. Zo komt al vrij snel “hoe het danst”. Ze geeft aan dat Armin van Buuren en Marco Borsato helaas verhinderd zijn, dat had toch een mooie suprise act geweest… Vervolgens krijgen wij “het duurt te lang” en een nieuwe song te horen. De afsluiting is met “ skyward en better now” zoals het de hele avond al is: steengoed en vol energie. Na afloop was er tijd voor een interview. Deze kun je hier luisteren…

Corné van Belzen

Norway.Today

Norway.Today_Lex_de_Meester_2
Foto Lex de Meester

Onder het genot van de laatste zonnestralen bespreken we de voorstelling Norway Today met de hoofdrolspelers Joost en Ayisha. Een voorstelling die gaat over het nut niet meer inzien van het leven. Een op het oog zwaar thema, maar in werkelijkheid gaat het over een avontuur in het leven. Ironisch genoeg spreken wij af op het terras in Middelburg. In eerste instantie zou je misschien denken aan een donkere plek, maar juist een levendige plek zoals deze staat wat mij betreft symbool voor de voorstelling.

Waar gaat Norway Today over?
Ayisha:
De voorstelling gaat over een jongen en een meisje die op een online platform aangeeft dat het leven geen nut heeft. Een andere jongen geeft aan via het online platform dat hij dezelfde gedachten heeft. Samen willen ze dan zelfmoord plegen.

Joost: Het stuk begint eigenlijk met dat wij op de klif staan om te springen en daar begint het stuk. De spanning draait om het feit: springen we of niet?

Dit stuk gaat over een waargebeurd verhaal. Was het heftig om zoiets te spelen?Joost: Ik heb een boek gelezen over jongeren die zelfmoord willen plegen. Daar zaten delen in van een dagboek, dat was wel echt heftig. Maar om dit te spelen is het minder heftig. Een moment in het stuk is heftig, maar over het algemeen gaat het verhaal over een avontuur aangaan in het leven. Het verhaal is ook speels beschreven, het is niet zo zwaar als het lijkt.

Ayisha: We moeten ook niet blijven zeggen hoe erg het is, zelfmoord moet bespreekbaar worden.

Wat vinden jullie dat media aangeeft dat jullie zelfmoord stimuleren, door hier aandacht aan te geven?
Ayisha:
Wanneer mensen de behoefte hebben, gaan ze het toch wel doen. Daar gaat dit stuk niks aan veranderen. Ik denk dat wanneer je twijfels hebt, dat je door dit stuk juist positiever in het leven staat.

Joost: De kans is natuurlijk super klein dat mensen door het zien van deze voorstelling zelfmoord gaan plegen. Voor de kleine groep mensen die met de gedachte leven, hopen wij juist te laten zien hoe levendig en mooi het leven kan zijn.

Studenten van de hogeschool Zeeland zijn naar deze voorstelling gegaan. Wat waren de reacties?
Joost:
Het waren er veel minder dan eerst het idee was. Dat kwam door de negatieve lading die dit thema toch draagt. Scholen wilde niet verantwoordelijk zijn voor iemand die eventueel zelfmoord wilde plegen. Terwijl dit natuurlijk een minimale kans is. Ik vind het persoonlijk een laffe keuze.

Ayisha: Er zijn in Nederland ook andere soortgelijke voorstellingen, waar wel veel scholen naar toe gingen. Daar waren de reacties positief. In Zeeland merk je de terughoudendheid. Dat vinden wij wel jammer. Je kan een dergelijk thema wel ontwijken, maar ook dan kan het fout gaan. Je moet het juist bespreekbaar maken!

Wat maakt deze voorstelling interessant?
Joost:
Je krijgt veel gedachtes mee waar mensen mee kunnen zitten. Je leert over wijsheden uit het verleden. Er gebeuren veel zaken die je aan het denken kunnen zetten. Dit is anders dan bijvoorbeeld een concert. Dat is meer vermaak, hier zit soms wel een bepaalde boodschap achter. Onze boodschap is ook om te ervaren wat theater is voor je. Ga naar een aantal verschillende voorstellingen en oordeel dan.

Wie is bang?

Wie_is_Bang_35©Lex_de_Meester
Foto Lex de Meester 

Het is vrijdagavond 30 augustus 2019. We lopen de zaal in om het nieuwe stuk van Tom Lanoye & Koen de Sutter te gaan aanschouwen. Meteen als ik de zaal binnenloop zie ik iets opmerkelijks. Al het decor op het podium staat naar links gericht alsof aan de linkerkant een publiek zit, terwijl wij het publiek zijn. Het gehele stuk was nog niet eens begonnen en ik wist toen al dat het een hele ervaring zou gaan worden. De gehele zaal liep langzaam vol en iedereen zocht een plaatsje. Toen begon het stuk ineens. Els Dottermans en Han Kerckhoffs die het oudere acteurskoppel weerspiegelen komen oplopen. Ze hadden net hun laatste scène gespeeld van hun stuk en er werd naar hen geapplaudisseerd door een denkbeeldig publiek. Op dat moment begonnen ze al op elkaar te mopperen, dit gaf een heel erg grappig en amuserend effect. Niet veel later was het gescheld al aan de gang. In eerste instantie was Han zeer geduldig en bleef gewoon rustig tegen zijn vrouw doen, maar na een tijdje moest hij zijn mond wel opentrekken, dat was gewoon nodig. Ik vond dat heel erg leuk gedaan en ontzettend grappig. Het laat goed zien dat het niet in elke relatie altijd rooskleurig is en dat je soms op elkaar moet tieren om je frustraties kwijt te raken. Ik zelf had geen last van het gescheld, het maakte het plaatje wat ronder wat wel heel erg belangrijk is als je zoiets wil weerspiegelen.

Dan komt het stuk aan de orde waarin hun tegenspelers het podium op komen. Voor hen krijgen Els en Han een subsidie mits ze hen zo ver krijgen om mee te spelen in het stuk wat ze al 20 jaar opvoeren. Daar draait dit stuk eigenlijk om. Het stuk wat ze al die jaren spelen is namelijk Who’s afraid of Virginia Woolf en daar is Wie is bang een soort vervolg op. Hier begint het beste theaterspel naar mijn mening. Emoties vliegen in het rond. Van een wat dramatischer stuk naar een zeer amuserend stuk. Ik heb mij kapotgelachen. De humor die erin voor komt is ontzettend leuk en aanstekelijk. En wat speelden Dilan Yurdakul en Tarik Janssen goed. Prachtig gedaan! Ook het feit dat Els helemaal geen gêne kende voor het in haar ondergoed rondlopen over het podium vond ik geweldig, het kon haar niks schelen wat mensen van haar dachten ze deed het gewoon, geweldig was dat.

De tekst was ook ontzettend sterk geschreven en enorm mooi verteld en verbeeld door de acteurs. Je kon goed zien dat ze hun vak echt verstaan en dat is belangrijk als je zo’n stuk goed voort wil brengen. Ik denk zelf ook dat het gevloek wat voorkwam in het stuk ook nodig was om het wat meer kracht te geven. Het kwam hierdoor goed op mij over en ik snapte welke richting Tom Lanoye en Koen de Sutter op wilde gaan. Er was ook van alles aan de hand. Van discriminatie op basis van afkomst tot wangedrag in de toneelwereld. Belangrijke dingen dus die op deze manier omhuld in een grappig lijstje aan de kaart worden gesteld. Het mooiste vond ik eigenlijk dat ze lieten zien welke rol de politiek de laatste jaren in het theater speelt. Met verschillende subsidies zodat er meer diversiteit zou moeten ontstaan in de acteurs en die het maar moeten pikken dat ze worden gekozen voornamelijk op basis van afkomst en daarnaast pas omdat het goede acteurs zijn. Dat vind ik ontzettend goed verwoordt in dit stuk en heel erg belangrijk dat dit op toneel wordt gepresenteerd.

Je kon ook de echte relatie tussen het oudere echtpaar zien. Je kon zien dat ze al jaren op het podium staan en met zijn tweeën samenleven. Niet alleen op de manier hoe ze in dit stuk speelden, maar gewoon de klik die ze hebben in het echte leven kwam naar voren. Dat vond ik leuk gedaan. De twee jongere acteurs waren ook goed gecast en pasten enorm goed bij hen. Deze vier acteurs zijn voor elkaar gemaakt om met elkaar te spelen, wat een goed gevoel geeft als je naar Wie is bang kijkt.

Doordat het decor anders staat en je dus eigenlijk vanuit de coulisse bij wijze van het publiek op kijkt krijg je ook een hele andere ervaring, dan op het moment dat je naar een normaal stuk kijkt en je het op de normale manier vanaf de voorkant bekijkt. Die ervaring vond ik heel erg fascinerend en ontzettend vernieuwend. Het stuk was wel iets aan de lange kant vond ik zelf. Het was echt heel erg mooi gedaan, maar iets te lang waardoor ik het zelf heel erg lastig vond om soms mijn concentratie er goed bij te houden om het allemaal goed te blijven volgen. Dat was wat jammer, maar voorderest een pracht stuk, goed acteerwerk en daarom zeker een aanrader voor iedereen!

Door Lara van der Maas

De mannen van de reclame zijn nu Haevn geworden!

HAEVN 4 - Tineke Boer
Foto: Tineke Boer

Het is  eind Augustus. Dan weet je dat de scholen weer gaan beginnen, de vakanties zijn voorbij, de zomerse dagen slinken. Daartegenover staat dat het Zeeland nazomerfestival weer op het punt van beginnen staat. Nadat de theatervoorstellingen al hun vuurdoop gehad hebben deze week, gaat vanavond Haevn het festivalhart openen. In 2017 stond deze band hier ook al eens, nu 2019 zijn ze terug met nieuw werk. Verwacht vandaag geen confettikanonen, vuur en moshpits, nee Haevn staat bekend om hun mooie filmische sounds. Al snel komt de hit Where the heart is voorbij. Een prachtig nummer. Het publiek geniet al zittend van het concert. Tussen de nummers door zegt Jorrit van de band hoe fijn het is om weer terug te komen. De keuze om ze opnieuw te laten spelen hier is volkomen logisch. Het Adbijplein komt sprookjesachtig mooi over, mede dankzij Haevn.

Bekendheid is wennen
Jorrit geeft halverwege de show aan dat men vroeger de mannen van de reclame werden genoemd. Dit vanwege hun muziek in de commercials van Volvo en BMW. Ondertussen zijn het niet meer de mannen van de reclame, maar is het een fantastische band met internationale status met optredens is Parijs en Carré. De zanger geeft aan dat dit voor hem wel wennen was. Hij kwam met een mooie anekdote dat hij eens in de Media markt was en toen hoorde hij zijn muziek onverwachts. Vervolgens heeft hij van alle radio’s het volume een tandje harder gezet.

Het slot
Terug naar de apotheose van het concert, na Finding out more komt er nog een kleine toegift. De afsluiter is Back in the water. De band krijgt terecht een staande ovatie. De zang is loepzuiver en de instrumenten geven net het stukje extra waardoor je denkt dat je in een sprookje zit, echt prachtig! Na afloop is er nog de mogelijkheid om het album te signeren, hier wordt in grote getalen gebruik van gemaakt.

Door Corné van Belzen

Winterreise – Door Lara van der Maas

Winterreise 5 Tineke Boer
foto Tineke Boer

Het was woensdag avond, mijn ouders en ik lopen naar het prachtige verscholen fort Ellewoutsdijk om de voorstelling Winterreise bij te wonen. Ik adem de heerlijke zilte lucht in en wij lopen naar de ingang van het fort. Nadat we onze kaartjes hebben laten zien, drinken wij wat thee en wachtten we totdat wij naar binnen kunnen. Iedereen staat te wachten in de verschillende kamers voor de grote houten deuren. Dan gaan ze open en kan iedereen de binnenplaats van het fort aanschouwen. Daar is voor het publiek een grote tribune neergezet gericht op het podium wat bestaat uit een centraal stuk met daaromheen lange houten looppaden. Langs die paden hangen oorlogsfoto’s, heftige oorlogsfoto’s die ieder een verhaal vertellen, een belangrijk verhaal dat verteld moet worden.

Dan begint het stuk eerst met het geschal van een paar blaasinstrumenten om te toon van het stuk aan te geven waarna Simone Milsdochter begint met vertellen. Ze leest brieven voor van soldaten en Mieke de Groote voegt zich bij haar en begint ook te vertellen. Prachtig gedaan en de emotie van de brieven komt enorm goed naar voren. De accordeon die na een tijdje begint te spelen geeft de verhalen die zij vertellen nog meer body. Het moment dat het stuk begon kwam er al gelijk een serieuze, trieste sfeer over mij heen. Dat vond ik juist prachtig, het onderwerp van het stuk zou niet beter verwoord kunnen zijn.

Ook de tussenstukken waarin de sopraan (Els Mondelaers) begint met zingen zijn prachtig, het geeft het stuk nog wat meer drama en tegelijk vertelt ze veel met haar gezang. De stemmen van de vrouwen passen ook enorm goed bij het stuk, de manier waarop ze alles verwoorden maken het één geheel, ook het moment dat ze gehijg van de soldaten nabootsen geeft het net dat extra’s, dat gevoel dat je ze voor je kan zien lopen. Dat is tegelijkertijd heftig, maar ook zo mooi gedaan. Er gebeurt veel tegelijk je weet bijna niet waar je moet kijken, de kunstenaar (Piet Dieleman) die ondertussen met verf iets aan het schilderen is, dan gaat Els Mondelaers weer zingen. Heerlijk, om naar te luisteren en kijken.

De teksten die worden verteld zijn enorm droevig, maar de manier waarop ze worden verteld maakt het zo’n ontzettend mooi stuk. En alle emotie die hierin wordt uitgedrukt, maakt echt een indruk op je, ik ging zelfs een beetje meeleven met de soldaten waarover zij vertelden. Dit toneelstuk is geweldig neergezet, de muziek van Franz Schubert waar de naam op gebaseerd is en wat muziek van Bach erdoorheen, het klopt gewoon precies. Ook de locatie kan niet beter. Heerlijk in de buitenlucht met een beetje wind door je haren heen en alles beweegt mee. Het fort wat in principe zinloos is gebouwd helpt mee om te laten zien dat oorlog zinloos is. Dat is ook hetgeen wat zij willen laten zien met dit stuk en dat hebben ze zeker goed gedaan. Ik vind het een ontzettende aanrader. Je moet dit stuk echt een keer gezien hebben!